خیلی از کار ها هست که دوست دارم دوباره انجامشون بدم...
دوباره...
کارهایی که یه زمانی انجام می دادم ولی واسه خاطر یه سری اتفاقات...
یا شرایطی که پیش اومد... یا احساسی که نسبت به اون کار پیدا کردم،
رهاش کردم.
یکی از اون کارها خوشنویسیه...
دلم می خواد دوباره خطاطی کنم...
نه اینکه بخوام خط یاد بگیرم تا بتونم خوشنویسی کنم...
یا نمایشگاه بزنم...
یا مدرک ممتاز بگیرم...
یا هر هدف بزرگ دیگه ای...
نه
هیچی
فقط دلم می خواد دوباره از اول برم سر کلاس خوشنویسی بشینم...
دوباره استادم حافظش رو باز کنه و از نو یه مصرع واسم سر مشق بنویسه...
منم انقدر تو اون لحظه از حرکت دستش و صدای قلم و تنَازیش مست و خمار
بشم که استاد ارجمند مجبور بشه هر توضیحی رو واسم دوبار دوبار بگه...
منم فقط جواب بدم:  اوهوم... 
بعد برای جلسه بعد یه خط خرچنگ قورباغه بنویسم و بیام ور دست استاد
تا با غرغر ایرادام رو بگیره...
بعد دوباره نوبت حافظ و تک مصرع و سر مشق خودم برسه...
و تا ابد همین برنامه تکرار بشه...
                              تکرار بشه... 
                                 تکرار بشه...
فقط تا همین جا...
دیگه اصلاً بالا تر نیام...
                            تا همین جاش خوبه.  
 

     

         کمتر ز چوبی نیستی.....
                                              حنانه شو......
                                                                    حنانه شو......

آنچه را که دارم نمی خواهم ببازم،
اما آنجا هم که هستم نمی خواهم بمانم...
آنانی را که دوست دارم نمی خواهم ترک کنم،
اما کسانی را هم که می شناسم نمی خواهم ببینم...
آن جا که زندگی می کنم نمی خواهم بمیرم،
اما آنجا که می میرم نمی خواهم بروم...

                             می خواهم جایی بمانم که هیچ گاه نبوده ام.


                                                                                                   ^{توماس براش}