اتاقی از آن ِ خود
آرشیو
دوشنبه 19 آبان‌ماه سال 1382


پشت اش سنگین بود و جاده های دنیا طولانی. می دانست که همیشه جز
اندکی از بسیار را نخواهد رفت.
آهسته آهسته می خزید،
دشوار و کُند...
و دورها همیشه دور بود...
سنگ پشت تقدیرش را دوست نمی داشت و آن را چون اجباری سخت بر دوش
می کشید.
پرنده ای در آسمان پر زد...سبُک...

و سنگ پشت رو به خدا کرد و گفت: 
                       این عدل نیست، این عدل نیست. 
                      کاش پشتم را این همه سنگین نمی کردی...
                       من هیچگاه نمی رسم...هیچگاه...

و در لاک سنگی خود خزید، به نیت نا امیدی. 

خدا سنگ پشت را از زمین بلند کرد. زمین را نشانش داد. کره ای کوچک بود.
و گفت:
           نگاه کن، ابتدا و انتها ندارد. هیچ کس نمی رسد.
          چون رسیدنی در کار نیست. فقط رفتن است. حتی اگر اندکی...
           و هر بار که می روی، رسیده ای...
           و باور کن آنچه بر دوش توست، تنها لاکی سنگی نیست...
           تو پاره ای از هستی را بر دوش می کشی...
                                                                  پاره ای از مرا...


خدا سنگ پشت را بر زمین گذاشت.
دیگر نه بارش چندان سنگین بود و نه راه ها چندان دور...
سنگ پشت به راه افتاد و گفت:
                          رفتن... حتی اگر اندکی...
                                                 و پاره ای از او را با عشق بر دوش کشید.


                                                                                                   عرفان نظر آهاری




برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
تعداد بازدیدکنندگان : 192968


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها